Verkwisten is niet moeilijk. Het begint met uitgeven wat je hebt en het gaat verder met uitgeven wat je niet hebt. Dan maar lenen of gewoon in het rood gaan in de hoop dat je schuldeisers begrip tonen en toelaten dat je overleeft. Echt of fictie?
Verspilzucht toont zich op vele manieren. Er is er evenwel geen enkele goeie. Wat de vorige generaties politici met onze schatkist aangevangen hebben, kan moeilijk op applaus onthaald worden als tenminste alle deksels van de doofpotten gehaald worden. We kennen allemaal ondertussen de gevolgen: besparen, bezuinigen en nog eens besparen om te voorkomen dat we een tweede Griekenland of Italië zouden worden.
Schone schijn
Ik heb langs deze weg al vaker betreurd dat de media zo weinig aandacht schenken aan bedrijven die door hard en verstandig werken, gezond zijn en tevreden werknemers op de loonlijst hebben staan. Nieuws over gelukkige mensen, wordt niet gelezen is dan het excuus. Meestal gaat de aandacht naar spectaculaire zaken, opvallende toestanden of buitensporige creaties.
Neem nu bijvoorbeeld artiestenidool Nicky Vankets, ontwerper van exclusieve en ondraagbare mode zoals het haute couture betaamt, maar hij kan geen voet verzetten of de flitslichten glinsteren en de superlatieven worden door de pc’s gestuurd naar alle redacties binnen onze landsgrenzen. Je zou denken: joepie, blij dat we zo’n bedrijf in ons klein landje hebben. En dan plots komt de ontnuchtering wanneer huwelijksplanner Joyce De Troch achter de betaling van haar facturen loopt voor het huwelijk van de ontwerper dat zij georchestreerd heeft. Hij blijkt niet te kunnen betalen. Ook zes maanden na zijn huwelijk niet.
Is Nicky Vankets slordig? Moedwillig? Was hij niet tevreden over de diensten van Joyce De Troch? Zoek het zo ver niet. Volgens de Nationale Bank is de schuld van de NV Mathyro, de productie-eenheid van de familie Vankets, opgelopen tot 2,7 miljoen euro. Een fortuin voor een werkmens zoals ik. Een kleinigheid voor het rijk volk. Dat zijn de ouders van Nicky Vankets waarschijnlijk wel, want zij leiden/lijden dit bedrijf en hebben zopas een kapitaalsverhoging van 750.000 euro doorgevoerd in het bedrijf. Zijn dan alle problemen van de baan? Valt te betwijfelen. Vorig jaar leed het bedrijf een boekhoudkundig verlies van 740.000 euro, wat het totaal van alle verliezen (van de voorbije jaren) deed belanden op 960.000 euro, naast de schuldenberg.
Je kan de vraag stellen of deze brave mensen het bedrijf van hun megalomane zoon trachten te redden of dat ze gewoon hun zoon te veel verwennen door hem alles te makkelijk te maken? Oordeel zelf maar.
Gouden handdrukken
Als we het over verspilzucht hebben mogen we zeker niet nalaten aandacht te schenken aan Belgacom en haar merkwaardige, onkreukbare baas Didier Bellens. Volgens geruchten in de wandelgangen bestaat de kans dat het bedrijf weldra ook Bellens zal heten. De manier waarop deze man blijkbaar – volgens een grondige enquête van De Morgen – met de winsten van het overheidsbedrijf omspringt, tart elke verbeelding. Niet alleen weet hij elke aanval op zijn persoon succesrijk te overleven, maar uit de eerder genoemde enquête blijkt de man ook sponsor te zijn van vooral activiteiten die in Namen plaats hebben en waardoor zijn aanzien in de regio en in de PS aanzienlijk gestegen is. Er wordt gesproken over meerdere miljoenen euro’s.
Ook de manier waarop in het kader van het personeelsbeleid de voorbije maanden met geld omgesprongen werd, doet hopelijk niet alleen bij mij, de wenkbrauwen fronsen. Men zal zich de herrie herinneren die enkele maanden geleden ontstond nadat een als feeks bestempelde Concetta Fagard aanleiding was om enkele stafleden te laten ontslaan door CEO Didier Bellens.
Je bent natuurlijk meteen bereid te denken: wat moet zijn, moet zijn. En dan krijg je detail over de oprotpremies die deze mensen overhandigd krijgen. De drie ontslagen toppers hadden recht op een gouden parachute van om en bij de 1 miljoen euro elk.
Rijk volk is iets speciaals. Rijke bedrijven hebben vaak vreemde streken. Maar CEO Bellens zal wel gelijk hebben gehad. Je kan toch moeilijk de beslissingen van een man tegenspreken die door zijn raad van bestuur gewaardeerd wordt met een jaarwedde van 2,56 miljoen euro ofte netto 2,23 miljoen euro.
Wat zijn kmo’s toch eenvoudige, simpele en dus gelukkige mensen als je dat allemaal verneemt. En houden zo.
Frank Blatt
