Het is niet omdat ik het niet versta, dat het de waarheid niet is. Er gebeuren nochtans nogal wat zaken in onze maatschappij die ik niet versta en die met het meest ernstige gezicht van de wereld voor onze camera’s verkondigd worden. Laat mij u enkele voorbeelden geven.
De preformateur heeft in ons land de moeilijke opdracht om water met vuur te verenigen. De mentaliteit van de Franstalige Brusselaars verzoenen met deze van de Vlamingen. Het lijkt mij nog moeilijker dan een familiaal aanvaard huwelijk af te sluiten tussen een Israëlische bruid en een Palestijnse bruidegom. Persoonlijk vind ik dit niet meteen een moeilijke job, maar voor onze politici wel blijkbaar.
Mijn logica is ook niet te vergelijken met deze van de (Franstalige) politici. De preformateur moet aan de onderhandelingstafel de gesprekken altijd opstarten met de mededeling dat iedereen inspiratie moet aanleveren om 25 miljard euro te besparen. En wat is het eerste dat de Franstalige Brusselaars voorstellen? In ruil voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde vragen zij (afhankelijk van de versies) 500 of 250 miljoen euro méér geld Kan iemand mij hier helpen om de logica in deze stelling te onthullen?
Ramptoerist aan de klaagmuur
Spoedarts Luc Beaucourt is een man naar mijn hart. Hij heeft jaren tijdens tafelredes op hun verantwoordelijkheid gewezen door misselijk makende foto’s te tonen van verkeersongevallen. Hij heeft vooral vele mensen geholpen als spoedarts en daar actief geweest waar de nood het hoogst was. Je kan geen rampgebied opnoemen of Luc is ter plaatse gaan helpen. Hij is dus goed geplaatst om de vele, financiële hulpacties in een realistisch kader te plaatsen. Zijn recente uitspraak heeft bijgevolg een nare bijklank en verwoordt een vermoeden dat vele goedgelovige burgers in stilte denken. “Een mens geeft geld voor Pakistan, maar nog geen dertig procent komt aan bij de slachtoffers,” beweert Dr. Luc Beaucourt.
Begrijpelijk dat deze uitspraak hard aankwam bij de diverse hulporganisaties. Ik vermoed dat de spoedarts de uitspraak ook voor een deel uit frustratie gedaan heeft omdat hij moeilijk middelen kan vinden om zo snel mogelijk in een rampgebied hulp te gaan bieden, want hij vervolledigde zijn uitspraak met “Ik bied de garantie dat honderd procent van het geld dat ik ontvang besteed zal worden. Grote organisaties hebben vaak heel wat administratieve kosten, terwijl ik die niet heb. Ik werk ook niet via de lokale overheden die soms een deel van het geld opeisen.” Met dit laatste verwijst hij ongetwijfeld nar de aardbeving in Haïti, waar lokale verantwoordelijken tot 10.000 dollar eisten om het team van Luc Beaucourt in een kamp aan de slag te laten gaan.
Wie noodlijdende mensen wil hebben, mag best Luc Beaucourt wat steun betuigen.
Gevallen ster
Het was de voorbije dagen wel ene andere spoedarts die het nieuws haalde. Dr. Kim Geybels was één van de verrassende, bevallige nieuwkomers in de senaat als Limburgse N-VA-verkozene. Het ziet er evenwel naar uit dat haar politieke carrière gestopt is voor ze begonnen was. Behalve ongehoorzaamheid aan de partijstructuur, bleek ze ook nog eens zichzelf in opspraak te willen brengen met een warrig verhaal over drugs, drugssmokkel, afpersing, corruptie en dat soort van toestanden. Iedereen heeft natuurlijk het recht om zelf te beslissen hoe hij o zij ongelukkige wil worden.
En ongelukkig zal ze ondertussen wel zijn want de N-VA reageerde sneller dan de kerk op ongehoorzaamheid en schandaaltoestanden. De partij verzocht Kim ontslag te nemen, hetgeen ze deed. Maar als ik het goed begrepen heb, gaat ze dat ontslag nu aanvechten.
In politieke kringen wordt ze ondertussen niet langer spoedarts maar speedarts genoemd.
Staat van ontbinding
Volgens Bobbejaan Schoepen is dat allemaal nog niet zo erg als een café zonder bier. En toch, het kan nog altijd erger. Neem nu bijvoorbeeld de (voormalige) heroïsche voetbalploeg van ’t stad. De Antwerpse procureur heeft op de burgerlijke rechtbank de ontbinding van vzw Royal Antwerp Football Club geëist, hierbij gesteund door de schuldeisers Tony Gram en de nv Colver van de familie Collin.
De procureur motiveert zijn eis door te verwijzen naar de schulden van de club die zich maar blijven opstapelen: 3,7 miljoen euro in drie jaar tijd. Een bedrijf in dezelfde situatie moet zich verantwoorden voor de depistagecommissie en zal het goed moet kunnen uitleggen om niet verplicht te worden de boeken neer te leggen. De rechter zal op 30 september 2010 beslissen over het lot van Antwerp.
Dat ziet er niet goed uit. Voor Antwerp kan het in elk geval niet slechter meer.
