België is arm, Belgen zijn rijk. Belgen vinden het meestal niet belangrijk dat het land schulden heeft, als ze zelf maar beter worden. In tien jaar tijd is de gemiddelde Belg 18 procent rijker geworden. Maar veel is blijkbaar niet genoeg.
Winstnastreving is een noodzakelijk recht want anders overleef je niet in onze Westerse maatschappij. Bedrijven die geen of onvoldoende winsten maken, moeten ingrijpen en dat is altijd ten koste van de kudde (werknemers). Wie daar niet kan mee leven, moet maar zelf een bedrijf starten. Zo zal hij of zij merken dat er meer dan hebzucht en ontevredenheid nodig is om van een initiatief ook een welvarend bedrijf te maken. Jammer dat de vakbonden dit niet wensen te weten. Ze houden hun leden liever dom, want dan zijn ze volgzamer.
De staking die de vakbonden voor maandag 30 januari 2012 aankondigen is het zoveelste bewijs dat de initiatiefnemers elke realiteitszin verloren hebben. Zowel de premier van ons land als de voorzitter van de CD&V zeggen duidelijk dat wat er ook gebeurt, zij niet bereid zijn af te wijken van het regeerakkoord. Waarom dan het land trachten lam te leggen, wat toch een enorme impact heeft op het bedrijfsleven? Er is geen geloofwaardige, correcte verklaring voor.
Het vervelende bij dergelijke arrogante stakingen is alvast dat de syndicaten altijd de onschuldige burgers en bedrijven treffen en niet de personen of instanties waartegen zij in staking trekken. Is dit rechtvaardig? Natuurlijk niet. Is dit eerlijk? Zeker niet. Kan het nog erger? Natuurlijk wel. De voorbije dagen kwam aan het licht dat de syndicaten de stakers 30 euro voor een stakingsdag betalen. Een bedrijf bood hetzelfde bedrag als premie aan zijn werknemers indien ze bereid waren niet te staken en prompt bood de vakbond deze werknemers het dubbele: 60 euro als ze wel staakten. Wat heeft dit nog met gerechtvaardigde voorstelen of eisen te maken? Dit is niet opkomen voor welvaart en solidariteit, dit is mordicus gelijk willen halen, zelkfs als het geld kost.
De syndicaten (die niet, zoals onze bedrijven, een balans moeten bekend maken) doen bij elke staking en/of betoging een oproep tot solidariteit en begrip, maar tonen zelf geen begrip voor het bedrijfsleven waar elke werkdag nodig is om de klanten te houden en winsten te maken. Hoe kan je solidariteit verwachten wanneer als je zelf niet bereid bent solidair met andere te zijn? Welke eer valt er te rrapen uit acties die nadelig zijn voor het bedrijfsleven? Werkgevers verdienen meer respect en waardering dan wat de vakbonden vandaag bereid zijn te geven. Het zijn nochtans zij (de werkgevers) die voor de werkgelegenheid en onze welvaart zorgen, niet de vakbonden.
In plaats van trots en hoogmoedig zou een gevoel van schaamte en nederigheid meer gepast zijn bij wat de huidige syndicaten van een wettelijk recht uiteindelijk gemaakt hebben. Iedereen die kan horen, luisteren en lezen weet in wat een belabberde situatie ons land financieel verkeert. Dankzij Europa wordt de verspilzucht van de politieke partijen in ons land beteugeld. Het is op zich al een schande dat ons land Europa nodig heeft om te beseffen dat de verspilzucht van onze politieke families gestopt moet worden, dat de tering naar de nering gezet moet worden.
Om tot een positief resultaat te komen moeten alle landgenoten inleveren. Volgens de syndicaten wil dit zeggen: iedereen behalve onze leden. Op een ogenblik dat de ministers en parlementairen het voorbeeld geven en een deel van hun loon inleveren bij wijze van voorbeeld en om de besparingsronde aanvaardbaar te maken voor de bevolking, vragen de vakbonden een aparte behandeling. Iedereen met een beetje gezond verstand zou moeten weten en beseffen dat dit het standpunt van zieke mensen is en niet van gezonde burgers.
We zijn dringend aan een mentaliteitswijziging toe. Ik hoop dat niet alle leden van onze vakbonden slaags de instructies van zieke of hooghartige leiders zullen opvolgen. Laat ons de handen uit de mouwen steken en zorgen dat de negatieve spiraal van schuldenlast zo snel als mogelijk tot het verleden behoort en onze bedrijven zich volop kunnen focussen op omzet en winst. Zonder winst geen werkgelegenheid. Dat is de realiteit. Al de rest is misdadig voor onze economie..
Freddy Michiels
Hoofdredacteur
